borstvergroting

Bij de meerderheid van de trans vrouwen is, zelfs na jarenlange hormonale therapie, te weinig borstweefsel aanwezig om een voldoende vrouwelijk profiel te hebben. Borstaugmentatie is dan ook door velen gewenst.

De ingreep

De borstvergroting kan, indien gewenst, samen met de vaginoplastie worden uitgevoerd. Oestrogenen worden steeds 2 weken van tevoren gestopt.

Via een kleine incisie in de oksel, aan de rand van de tepelhof of ter hoogte van de plooi onder de borsten, kunnen borstprothesen ingebracht worden die meestal achter de borstspier geplaatst worden. Achter de spier wordt meestal verkozen omwille van de betere bedekking en de vergrote kans op soepele borsten.De exacte methode van inbrengen (via de oksel met de endoscoop, via een halve cirkelvormige incisie op de rand van de tepel en tepelhof, of via een incisie onder de borst) hangt af vooral af van je persoonlijke voorkeur.

Bij trans vrouwen worden meestal prothesen met een wat bredere basis gekozen. Ze worden zo dicht mogelijk bij mekaar in het midden ingebracht doch omwille van de iets meer naar buiten/lateraal plaatsing van de tepels en de iets bredere borstkas kan het vaak niet anders dan dat ze ietsjes verder uit mekaar liggen in vergelijking met een niet-trans vrouw.

Materiaal?

Borstprothesen bestaan altijd uit een uitwendig omhulsel bestaande uit vaste silicone met een ruw of een vlak oppervlak. De prothesen zijn ofwel gevuld met siliconegel ofwel met fysiologisch serum (zoutwateroplossing). Siliconegel heft als voordeel dat het mogelijk wat soepeler aanvoelt, maar als nadeel dat het kan migreren bij ruptuur. Protheses gevuld met fysiologisch serum hebben als voordeel dat ze absolute veilig zijn, maar als nadeel dat ze mogelijk iets minder natuurlijk aanvoelen.

Het volume kan aangepast worden aan het reeds aanwezige borstklierweefsel en naargelang de eigen wensen. Over de druppelvormige, anatomische prothesen zijn chirurgen niet (meer) enthousiast, wegens geen voordeel, enkel duurder en meer risico op draaien.

Nadelen en complicaties

De borstvergrotende ingreep is een ingreep die een zeer mooi resultaat geeft bij de overgrote meerderheid van de patiënten. Onmiddellijke post-operatieve complicaties kunnen zijn, zoals bij elke chirurgie, nabloeding, bemoeilijkte wondgenezing en infectie. Deze complicaties komen, gezien het een operatie is verricht in steriele omstandigheden, uiterst zelden voor.

Complicaties op langere termijn kunnen zijn:

  • Verminderde gevoeligheid in de tepel: komt zelden voor en als het voorkomt is het meestal tijdelijk.
  • Lekkage van de prothese: de gemiddelde levensduur van een prothese is nu meer dan 15 jaar.
  • Kapselvorming door overmatige littekenaanmaak rond de prothese. Dit kan een verharding van de prothese met zich meebrengen, met een niet-natuurlijke positie van de borst. Bij plaatsing achter de spier en bij prothesen met een ruw oppervlak wordt dit zeer weinig gezien.
  • Malpositie van de prothese. Bij een aantal uitzonderlijke gevallen kan de prothese zich na verloop van tijd verplaatsen. Ook dit wordt zeer weinig gezien, vooral bij de tegenwoordig gebruikte prothesen met een ruw oppervlak.

De kostprijs

De borstprothesen worden grotendeels terugbetaald mits goedkeuring door de medisch adviseur.