genderdysforie

Genderdysforie als term is een omstreden diagnose met een lange voorgeschiedenis, maar behoeft wel enige uitleg. Mogelijks heb je deze diagnose gekregen en stel je je hier vragen bij. Of je bent transgender, maar hebt geen behoefte of nood aan medische begeleiding, wat natuurlijk mogelijk is. Immers, niet alle transgender personen ‘lijden’ per definitie onder de incongruentie tussen het geslacht dat hen werd toegewezen bij geboorte en hun genderidentiteit. Wanneer personen wél last ondervinden van deze incongruentie wordt dit ‘genderdysforie’ genoemd in het psychiatrische handboek (DSM-5). Niet alle transgender personen ervaren dus noodzakelijk genderdysforie, en velen ervaren dit slechts gedurende een periode in hun leven.

Counseling en/of een genderbevestigende hulpverlening kan deze genderdysforie verlichten door een genderrol en -expressie te vinden die meer comfortabel is voor de persoon. Deze behandeling is sterk geïndividualiseerd: sommige transgender personen zijn geholpen met enkel therapeutische gesprekken en hebben geen nood aan verdere behandeling, terwijl andere transgender personen hormoontherapie en soms ook (bepaalde) chirurgische ingrepen wel nodig vinden om zich meer comfortabel te voelen in hun lichaam en genderrol. Hoe deze genderdysforie verlicht kan worden, hangt dus sterk af van persoon tot persoon, en de verschillende opties voor behandeling worden tijdens de assessment met een hulpverlener uitgebreid besproken. De duur, het tempo en de inhoud van een transgenderzorgpad staat niet vast, maar bepaal je mee zelf.

De huidige medische procedures en protocols zijn effectief gebleken uit decennia van klinische ervaring en onderzoek, dat er allemaal op wijst dat het welzijn van transgender en gender non-conforme personen verhoogt door counseling of genderbevestigende hulpverlening (WPATH, 2008). Het gebruik van zogenaamde ‘hersteltherapieën’ die trachten transgender personen de genderidentiteit passend bij hun geboortegeslacht te doen aanvaarden, worden als zeer onethisch beschouwd (Drescher, 2013). In sommige landen gaan zelfs stemmen op om hersteltherapieën bij wet te verbieden.