Hoe reageren als ouder?

Wanneer genderdiverse personen nog kind zijn wordt het cross-sekse gedrag meestal niet als een probleem ervaren. Cross-sekse gedrag van meisjes wordt vaak gemakkelijker getolereerd dan dat van jongens. Meisjes die stoer doen, wilde spelletjes spelen en met andere jongens optrekken worden minder snel berispt. Men vindt dit eerder een uiting van zelfvertrouwen, van karakter. Jongens die zich meisjesachtig voordoen worden hier sneller op aangesproken. Men vindt dit flauw, ongepast of een teken van zwakte. Vaders blijken meer moeite te hebben met het meisjesachtige gedrag van hun zoon dan moeders.

Het cross-sekse gedrag van het kind kan in die mate aanwezig zijn, dat ouders vinden dat ze erop moeten reageren of er een standpunt moeten rond innemen. Gaan ze dit gedrag van hun kind tolereren? Indien ja, tot op welke hoogte? Moet het binnenskamers blijven? Gaat men ermee naar buiten treden? Gaat men hulp zoeken hiervoor? Of gaat men het gewoon verbieden in de veronderstelling dat het daarmee wel opgelost geraakt?

Verbieden is geen oplossing

Een verbod door de ouders op bijv. omkleden kan het meestal wel openlijk doen verdwijnen, maar het verlangen blijft meestal… Dit verlangen kan heimelijk sterk blijven bestaan, hoewel ontkend door het kind zelf. Het kind probeert zich dan zo veel mogelijk te schikken naar de verlangens van zijn ouders. Vaak komt dat verlangen in de puberteit opnieuw sterk naar boven, wanneer men geconfronteerd wordt met een lichaam dat begint te evolueren in een richting die men absoluut niet wil. Verbieden dus beter niet.

Gendervrijheid

Een belangrijke boodschap aan kinderen (en ouders) is dat een jongen geïnteresseerd mag zijn in meisjesdingen, zonder dat dit van hen meteen een meisje maakt. En hetzelfde geldt voor meisjes. Voor kinderen is het erg belangrijk dat ze ten alle tijden deze vrijheid blijven voelen, en dat ze nog niet meteen moeten beslissen. Er is immers nog veel tijd om rustig uit te zoeken welke kant het kind op wil gaan.

Leren omgaan met reacties van anderen

Ouders kunnen het emotioneel moeilijk hebben om met de genderbeleving en gedrag van hun kind om te gaan. De omgeving kan afwijzend reageren. Hierover praten met andere ouders kan helpen. De kinderen zelf kunnen sterk lijden onder het reacties van de omgeving. Ze kunnen uiteraard ook door andere kinderen ernstig geplaagd of gepest worden met hun manier van doen. Ze kunnen zich uit bescherming hiertegen terugtrekken, waardoor ze in een sociaal isolement terecht komen, depressief gedrag gaan vertonen en hun schoolresultaten er beginnen onder te lijden. Gepest worden blijkt trouwens één van de grootste problemen te zijn waarmee kinderen zich geconfronteerd weten. Ook hier is er weer een duidelijk verschil tussen jongens en meisjes, meisjes worden duidelijk minder gepest dan jongens. Hiervoor aandacht hebben als ouder, is erg belangrijk.